بر ابراهيم ( ابو الانبياء ) نازل شده است . اين مطلب در مواردى از قرآن آمده است و پاسخ قاطعانه بر اعتراض كسانيست كه مىگويند : اختلاف اديان در گذرگاه تاريخ چه معنى دارد يا اديان الهى نيز مانند ديگر شئون بشرى در مجراى تكامل قرار گرفته ، از همه خدائى تدريجا به يك خدائى و يكتاپرستى رسيده است با نظر به آيات مزبور و آن آيه كه مىگويد : * ( شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِه نُوحاً ) * ( 1 ) ( براى شما از دين همان را تشريع كرده است كه به نوح . . . توصيه نموده است ) . به خوبى روشن مىشود كه متن اصلى اديان حقه كه بر پيامبران وحى شده است ، يك حقيقت است . و اختلافات و خصوصيات فرعى متفاوت مربوط به شرايط زمان و محيط پيامبران بوده است كه با روح تصفيه شده و ربانى خود ، همان خصوصيات فرعى را در ابلاغ متن اصلى اديان مطرح ساخته‌اند ، اين خصوصيات « سفت » نيز ناميده مىشود . نتيجهء پنجم - سختگيرى كامل در بارهء دقت در موضوع وحى و ابلاغ آن كه از طرف خدا براى پيامبر انجام گرفته است ( آيهء شمارهء 5 و 137 ) آيهء شمارهء 13 تهديد بسيار شديدى را در بارهء مراعات عين آنچه كه به پيامبر وحى مىشود ، بيان مىكند . مسلم است كه آنان كه مىخواستند پيامبر اسلام مقدارى اندك به آنان تمايل نشان بدهد ، در نظر پيامبر مهم نبوده و مخالف رسالتش تلقى نمىكرد ، با اين حال همان تمايل ناچيز هم مورد تهديد خداوندى قرار گرفته با شديدترين خطاب از آن جلوگيرى مىكند . از اينجا روشن مىشود كه تفسير و توضيح واقعياتى كه بر پيامبر اكرم وحى مىشده است ، غير از تمايل به خواستهء بعضى از مردم آن زمان بوده است كه از طرف خداوند مورد نهى شديد قرار گرفته است ، زيرا تفسير و توضيح واقعياتى كه بوسيلهء وحى براى پيامبر مطرح مىگشت ، با آن نورانيت ربانى انجام مىگرفت كه به جهت تخلق به اخلاق اللَّه در درون پيامبر

--> ( 1 ) الشورى آيهء 13 .